09.10.18 21:46 Alter: 11 days

سازمان حقوق بشر ایران: اعدام؛ مجازاتی غیر انسانی برای متهم، خانواده و اجتماع

Kategorie: Nachricht

 

سازمان حقوق بشر ایران؛ ۱۷ مهر ماه ۱۳۹۷: مجازات اعدام که برخی آن را سنگین‌ترین مجازات تلقی می‌کنند، به قصد سلب حیات از فردی اجرا می‌شود که مجرم تشخیص داده شده است. لیکن یکی از ایراداتی که با وجود اهمیت بسیار، کمتر به آن پرداخته می‌شود، تناقض جدی با اصل حقوقی «شخصی‌بودن مسئولیت کیفری» است. ما می‌دانیم که هر انسانی به تنهایی مسئول اعمال خویش است و هیچ‌کس را نمی‌توان برای جرمی که دیگری مرتکب شده است، کیفر داد. آیا مجازات اعدام تنها فرد محکوم را هدف قرار می‌دهد؟ در این نوشته می‌خواهیم با نقل خاطرات دست‌اول چندین زندانی محبوس در زندان‌های ایران، به تأثیرات مجازات اعدام بر فرد، خانواده و متعاقب آن، جامعه، بپردازیم.

اما ابتدا نگاهی کنیم به لحظات آخر زندگی یک زندانی، در آستانه اجرای حکم اعدام.

ساعت‌های آخر عمر یک زندانی محکوم به اعدام چگونه می‌گذرند؟

سعید (نام مستعار) که زمانی زیر حکم اعدام به سر می‌برد و تا پای چوبه دار نیز پیش رفته بود، در خصوص آخرین ساعات زندگی زندانیان پیش از اعدام، به سازمان حقوق بشر ایران، گفت:

« جدیداً در زندان رجایی‌شهر کرج مدت نگهداری زندانیان پیش از اعدام در سلول انفرادی به چند روز افزایش پیدا کرده و نمی‌شود گفت ساعات آخر یک زندانی. معمولاً تمام این مدت زندانی با دستبند و پابند در سلول نگهداری می‌شود که به خودش و یا نگهبانان آسیبی وارد نکند و انتقالش برای اعدام راحت‌تر باشد.

زندانیان اعدامی را روز شنبه به سلول انفرادی می‌برند و معمولا روز چهارشنبه اعدام می‌کنند. مواردی هم هست که مراسم اعدام به چهارشنبه هفته بعد موکول می‌شود. در این مدت جز غذای دولتی هیچ چیز دیگری به زندانی داده نمی‌شود. غذایی که واقعاً قابل خوردن نیست. زندانیان وقتی داخل بند هستند، خودشان آشپزی می‌کنند و غذا درست می‌کنند و غذای دولتی را دور می‌ریزند. وحشتناک‌ترین چیزی که وجود دارد که به نظر من از خود اعدام هم بدتر است، ملاقات آخر است.

یک زندانی را که چند روز حمام نکرده و غذایی نخورده و در دستشویی فرنگی داخل سلول دستشویی کرده، به ملاقات می‌برند. در تابستان از آنجا که پنجره‌های انفرادی را مسدود کرده‌اند، هوا خیلی گرم است. من می‌توانستم عرقی را که از سلول‌های پوست دستم بیرون می‌زند، ببینم. حسابش را بکنید با این وضع زندانی را با دستبند و پابند برای ملاقات آخر می‌برند و ۱۰ دقیقه فرصت می‌دهند تا از خانواده‌اش خداحافظی کند، البته در برخی مواقع دست زندانی را باز می‌کنند.

خانواده‌ها زاری می‌کنند، جیغ می‌کشند، بعد که ۱۰ دقیقه تمام می‌شود، خانواده‌ها دست و پای زندانی را می‌گیرند و اجازه نمی‌دهند زندانی را از اتاق ملاقات خارج کنند. سربازان به زور زنان را از زندانی جدا می‌کنند چون آنجا مامور زنی وجود ندارد.

این شرایط متشنج و توهین به خانواده‌ها، اکثر زندانیان را که در آن لحظات با دستبند و پابند هستند، عصبانی می‌کند و خیلی وقت‌ها زندانیان موقع بیرون رفتن از اتاق با شوکر برقی و یا باتون مضروب می‌شوند. ملاقات آخر معمولاً بعد از ساعات اداری انجام می‌شود، کنار درِ ۳۹۰ (یکی از درهای ورود به ساختمان اصلی زندان)، چون بعد از ساعات اداری بخش ملاقات زندان تعطیل است. از طرفی، پتوهایی که در سلول انفرادی به زندانیان داده می‌شود، بوی تعفن می‌دهند. وقتی مرا به سلول انفرادی بردند، یک پتو زیر سطل زباله بود که شیرابه زباله روی آن می‌چکید. مامور به من گفت این را بردار. گفتم این کثیف است. مامور گفت پتوهای دیگر از این هم کثیف‌تر است و راست هم می‌گفت. تمام پتوها بوی ادرار، بوی مدفوع و بوی آشغال می‌دادند.

ساعتی که زندانی اعدامی را برای اجرای حکم می‌برند، حساب و کتاب ندارد. بیشتر اوقات ساعت ۵ تا ۶ صبح است. ولی مواردی مثل مجتبی غیاث‌وند که در یک دعوای گروهی مرتکب قتل شده بود، حکم را بعد از یک هفته نگه‌داشتن در سلول انفرادی، ساعت ۸ صبح اجرا کردند. موقعی که می‌بردنش برای اعدام، فکر می‌کرد که برای ملاقات با وکیلش می‌رود. او نمی‌دانست که حکم او را دارند به طور منفرد اجرا می‌کنند. این اجراهای تکی یا دوتایی حکم، معمولاً صدایش هم در نمی‌آید و کسی با خبر نمی‌شود، مگر اینکه دوست یا هم‌خرج دلسوزی داشته باشید.

شب آخر زندانی هم مثل چند شب دیگری است که زندانی در سلول انفرادی نگهداری می‌شود. با دست و پای بسته به سقف نگاه می‌کند و یا اگر دستبندش از جلو بسته شده باشد و یا شانس آورده باشد و دستانش باز باشد خود ارضایی می‌کند.»


ادامه مطلب را در سایت سازمان حقوق بشر ایران مطالعه کنید




Gozareshgar
info@gozareshgar.com