05.01.11 10:13 Alter: 7 yrs

دوباره خوانی - به تلخی شیرین - نه نه نه - آزاد مثل باد - مرغ من - ارمغان راه - از خوشه های آواز حسن حسام

Kategorie: Nachricht

 

دوباره خوانی

 

 

هزار بار دگر هم

                  هزار بار می گویم:

زیباست

         عشق

فریباست

         عشق

رویاست

         عشق

خداست

         عشق

و مثل دل پرخون ماست

                            عشق

حاشا برای چه ای دوست؟

هزار بار

         و هزاران,

                     نه

نفس

      نفس

می خوانم این ترانه ی گلبو را

که نه جان مرکبی

                  نه خدایی

نه آرمانی

          و نه رویائی سبز

که یکی تن کوچکی

                     بر نگاهی گرم

ای

   قناری خوش خوان!

 

 

به تلخی شیرین

 

صدای تیشه ناگه

                  بی صدا شد

دل شیرین به شور افتاد

سرا پای وجودش گوش شد,

                  اما

نیامد از دل کهسار آوائی !

و شیرین مات,

از آئینه اش پرسید:

- صدای تیشه ی فرهاد ما

                            خوابید یکسر؟!

 

پاسخی از کوهسارانی نیامد,

جز سکوتی سرد و خالیزلر !

و شیرین,

         تلخ شد

                بارید,

شورآب دل پر درد

                    از چشمان شیرینش

 

زمین و آسمان و فصل های کور دورادور

با چشمان شیرین

در سکوتی سرد

                 باریدند ...

 

نه, نه, نه,

 

چرا بترسم

از این رود خشم آلود پر جوش

که چون دودی خموش

بر آسمان سربی می گذرد,

                             تا سایه وار

از ممنوعه ها

                حراست کند؟

چرا بگویم:

            باشد

                باشد

                    باشد

چرا نگویم

نه

   نه

      نه نه نه نه نه

و پر بگیرم

           بر بی کرانه ی آبی

                           و عاشقی کنم؟

گم شو ریای تبه کار

من,

یاری دارم

           در مرغزار خیالم

که خوشه های نگاهش

                      هر چیز بد را

                                  بر باد می دهد

 

 

آزاد, مثل باد

 

نه من خدا را باور دارم

نه عیش خانه ی او را

                         در آن جهان!

نه جوی های عسل

                    می جویم

نه حور و غلمان

                   می خواهم

بر من,

همین دو پیک تلخ و غم یار,

                               کافی است

 

 

نامش را چه کار داری

 

نامش را چه کار داری

نامش را بگذار

                   آه

نامش را چه کار داری؟

در دریاچه اش

                شنا کن

و به چون کولیان

به گرداگرد آتشی که برافروخته ای

                                      آوازخوانان

                                                  برقص!

 

 

نامش را چه کار داری

رقصت را بکن!

نامش را چه کار داری

 

 

با موج هایش بالا برو

با آبشارانش

             پائین بیا

اگر جاده ها را بسته اند,

از کوره راه برو

اگر دروازه ها را بسته اند

                            به چنگ و ناخن

                                            از دیوار سنگی بالا برو

اگر در بسته است,

                   راه پنجره را بگیر

 

 

نامش را چه کار داری

خودت را صدا کن

نامش را چه کار داری

 

 

به چون دهقانی که باغ سوخته اش

                                    سبز می کند,

آبش بده

          تیمارش بکن

تا جنگلی از درخت و گل شادی

                                    در سینه ات بروید!

نامش را چه کار داری

نامش را بگذار

              بهار

اگر از طوفان پر صلابت عشق

                                   پروایت نیست.

 

 

مرغ من

 

من مرغی در سر دارم

که گلی در سینه پنهان دارد

                              یادگار دلبری آوازخوان

 

من با گلی قرار داشته ام

که مرغی در سینه پنهان دارد

                               یادگار آوازهای بومی بی صدا

 

من مرغی در سر دارم

که گلی در سینه پنهان دارد

                               یادگار دلبری

                                             در اولین دیدار

 

من با گلی قرار داشته ام

که مرغی در سینه پنهان دارد

مرغی که مرغانه هایش,

                           در آتش

                                   جوجه می شوند

 

من مرغی در سر دارم

که گلی در سینه پنهان دارد

یادگار

         بدرود دلداری

                      در واپسین دیدار

 

من با گلی قرار داشته ام

که مرغی در سینه پنهان دارد

و پرهایش را مدام

با خواب هایش رنگ می زند !

 

من مرغی در سر دارم

که دیوانه سر است

و در هیاهوی خاکستر خود,

                               بال

                                  بال

                                    می زند

                                           و برای دل من

                                                         آواز می خواند

 

من با گلی قرار داشته ام

که مرغی دیوانه سر را

در سرم به جا گذاشته است

                             و برای دل من

                                            آواز می خواند

 

من مرغی ....

 

 

 

ارمغان راه

 

در راه,

از این سر دریا

                 تا آن سر دریا

چوپان های بسیاری دیده ام

که رمه هایشان را پروار می کردند,

                                         برای قصابان

 

×××

 

من اما

با تمام بی وزنی شاعرانه ام

از کوله بار وزن ها

                     بالا رفتم

تا آنسوی تمام شدن,

                    در شعری پرواز کنم,

                                          که گلی به منقار دارد,

هدیه ای برای شما

 

 

 

پایان دفتر دوم

 

 

 

 


Gozareshgar
info@gozareshgar.com