30.10.10 19:02 Alter: 7 yrs

مه ریزان از خوشه های آواز حسن حسام

Kategorie: Nachricht

 

 

 

مه ریزان

 

خراب و مستآباد

از عمق جنگل خیس آمد.

نشست و فاصله اش با من

حصاری از مه سرد,

                 و بارش تاریک برگ های کبود

                                                  بود.

سرش به شانه شب

                  های های می بارید

چنان چو نم نم باران

                  بر آستانه ی صبح

 

×××

 

درون جنگل

           از عمق تاریکی

میان غربت و آواز

                     به مهربانی گفت:

هلا

    دلا

      خداحافظ !

بهار پنجره اش را بست.

پگاه و پنجره و قمری و نسیم لوند

همه به جنگل آتش گرفته می مانست,

نشسته در مه و دود و سکوت و خالیزار

و نی

      که می دمید در آن چوپان

                       خموش گشت و تهی شد

                                            ز هایهوی رمه

 

 

×××

 

به چلچلی که چهل سال منتظر بودم

رسید و پاورچین

                گذشت از من و گم شد

                                    درون جنگل تار

و تار

        و تار

               و تار

                      تار و بارش تاریک ...

 

 

×××

 

بهار چیست؟

شگفتا !

           دگر نمی دانم !

 

 

×××

 

به زیر باران

درون جنگل خیس

                  که مات بود و کبود

میان حسرت و پرواز

به خامشی گفتم:

               تمام شد ؟!

دگر دوباره نمی آید عشق

                       بر آستانه ی جنگل

                                       لوند و آفتابی و سبز؟!

دگر چو شعله نمی تابد

                              بی تابی

                                          بر سراچه ی جان؟!

دگر شکوفه و شبنم

                   به ضرب ساز نسیم

به هم نمی تابند,

                   درون شعله ی صبح؟

دگر نمی خواند قمری

                  غریب و شوریده؟

 

سکوت بود و نم نم باران بود

و برگریزان بود ...

 

 

پایان دفتر اول

 

 


Gozareshgar
info@gozareshgar.com