26.08.10 10:51 Alter: 6 yrs

دوباره باز می گردم: از خوشه های آواز حسن حسام

Kategorie: Nachricht

 

 

دوباره می گردم

 

چون عابدی به معبد تاریک,

رفتم درون آینه ی روشن

تا چهره ی جوان و شادابش

مثل هزار بار و هزاران بار

درچشم های من بنشیند.

کار همیشگی ام بود,

دیدار آینه ...

×××

 

وقتی که شب درازتر می شد

و باد می آمد

             و باغ را می برد

                            و دل غریبی می کرد,

لغزان

        لغزان

از خود به دور می شدم و بی خود,

یکسر درون آینه می رفتم.

آخر,

هزار آینه ی شاد مینمود

خندان در اعتماد بارور از باور,

                                   چشمان آفتاب گونه ی تابانش.

×××

 

وقتی درون آینه می رفتم,

پل می زدم نگاه شب زده ام را

در عمق روشن چشمانش.

پل می زدم خودم را

                     آری

تا پر شوم دوباره

                   و آنگاه

یکه

       نترس

               بی تشویش

در تنگه های رویایم

تا ناکجا و کجاها

                 مانند اسب باد

                                  برانم

 

 

رفتم درون آینه این بار هم به شوق

تا باز هم دوباره باز ببینم

                           چشمان روشن اش را

اما به ناگهان

وا رفتم و تهی شدم از خود

آنجا

      در آینه

جز چهره ای غریب و غبارآلود

برجا نمانده بود تصویری

هیهات!

در عمق آینه من

بر متن آسمان خامش سربی

مردی غریبه

             خسته

                   غبارآلود

برجای مانده بود

×××

 

بر اسب خود سوارم

                       آیا

یا مست مست مستم؟

خواب و خراب,

                 هستم شاید!

با خود به زمزمه گفتم

بر چشم های خسته خود

                         اعتماد باید کرد؟

 

 

با پشت هر دو دستم

خواب از دو چشم خسته گرفتم

و هم چنان پریش و دگرگون

                               درون آینه ماندم

                                                و چشم چرخاندم

و باز,

        او آمد!

آن چهره غریب غبارآلود

چشمان بی نگاه

×××

 

نه

    نه

       نه

           باور نمی کنم

گم گشته ام درون آینه ی تار,

مست و خراب و خواب آلود,

یا اینه در این شب تاریک

مست و خراب و خالی و تار است؟!

×××

 

 

نه

    نه

       نه

          باور نمی کنم

در پشت جیوه ها به یقین امشب

جادوگری عجیب کمین کرده است

که می خورد رزان جوان را

تا قی کند

         خزان رزان را

                         و آئینه را بمیراند

                                            درهای سرد خود.

×××

 

پس کو

        کجاست

آن چهره ی زلال غزلخوان؟

کابوس سرد لحظه های در گذر باد است,

تصویر آینه

یا من دوباره خطا می بینم؟!

×××

 

باید دوباره بازو باز

                       بگردم

با خود به زمزمه گفتم

زین زاویه نبود که می دیدم,

آن چشم های روشن را

زآن زاویه

           به چپ

                   از بالا

نه نه

        این زاویه نبود.

از چپ به راست

                    از پهلو ...

و هم چنان همان می آمد

چشمان بی نگاه,

در چهره ای غریب و غبارآلود!

باور نمی کنم

باور نمی کنم

باور نمی کنم

نه نه نه نه نه نه

من هم چنان درون آینه می گردم

تا چهره جوان و شادابش

در چشم های من بنشیند

تا

پر شوم دوباره

                 و چون اسب باد

                                   بتازم,

در تنگه های رویاها

×××

 

نه

    نه

       نه

باور نمی کنم

دوباره باز می گردم

 

 


Gozareshgar
info@gozareshgar.com