18.07.10 22:19 Alter: 7 yrs

خوشه های آواز از حسن حسام: اشکهایت را آینه کن!

Kategorie: Nachricht

 

 

 

مثل شناگری که خسته است,

به افق پشت می کنی

و از کوچه ای که انتها ندارد

به خانه باز می گردی

                      تا چشم آینه را کور کنی!

گمان می کنی که دهان آواز بسته ای

و می توانی گم شوی

                     در خالی سری

                                    و سبک بالی

 

 

بر طبل بی عاری می کوبی

و می زنی به کوچه باغ های فراموشی

شادا سر

         و رها شده در باد

                          می شوی به خیالت!

و مثل پرنده ای

               که قفس را بی در می بیند,

تن می کشی به بیرون

تا روی یال باد

               گرد جهان به چرخی,

                                     اما نمی شود.

می روی

         سیاه مست می کنی

                             اما نمی شود

می روی

         سیر گریه می کنی

                            اما نمی شود

اشک هایت آینه می شوند

و عربده های مستانه ات

                           آواز

×××

 

 

وسوسه ای بی گریز

                    تو را به کوچه ای فرا می خواند

                                                       که انتها ندارد!

کوچه ای که هم از اول در آن بوده ای

و یادگاری هایت را

                    بر دیوارهای خراب آن نوشته ای

دست خودت نیست

چیزی در اعماق می سوزد

چیزی در اعماق جوانه می زند

چیزی در اعماق است که

                          هی پیرت می کند

                                            هی جوانت می کند

خودت را دور می زنی برای چه اخر !

هی می چرخی

              هی می چرخی

                             هی می چرخی

                                            هی می چرخی

                                                           چرخ

                                                               چرخ

                                                                    چرخ .....

 

×××

 

می روی بر موج های سنگین و کبود خیال می نشینی

تا کاکل خورشید را به ناز بگیری

شیدایی و ناشکیبایی.

می خواهی و نمی شود

                        می چرخی

                                  می چرخی

                                            می چرخی ...

                                                           اما نمی شود

 

 

می روی بر شانه باد می نشینی

تا چون خرمن آتش گرفته

برباد شوی,

اما نمی شود!

چرخ می زنی

              چرخ می زنی

                            چرخ می زنی

هی خودت را گم می کنی

هی دنبال خودت می گردی

هی گم می کنی

               هی می گردی

                            هی گم می کنی

                                           هی می گردی

                                                          اما نمی شود.

 

در ضربآهنگ این تب و تاب بی پایان

تو هم چنان

            پیچان

                  پیچان

در گلوی کوچه ای که ته ندارد

                                 فرو می روی

و نمی خواهی باور کنی

که اگر دامچاله ای در کار است,

کار دل لوند توست

                    که اندیشه عافیت جو را

                                           اسیر کرده است!

و می تپد,

در سودای دیوانه سرش

 

×××

 

درخت بی قراری تو

                    بی قراری ست

ای

    بی قرار من!

با ما بگو

         بگو

            بگو

               بگو آخر!

دهان آواز را برای چه می بندی؟

وقتی به اندازه ی تمام جنگل های جهان سبزی!

 

 

این طوفان است

که از زمین و زمان می رسد

                               ( نمک جهان ! )

اشک هایت را آینه کن

و پشت پرچین خیس عشق پناه بگیر,

و با بال های پروانه

                       بال

                           بال

                               بزن!

 

برو بسوز

          شیفته جان

برو بسوز

           برو

                 برو

                       برو

                            برو

برو

     نمان

           نمک جهان!

 

 

 

 


Gozareshgar
info@gozareshgar.com