11.03.11 09:49 Alter: 7 yrs

از خوشه های آواز حسن حسام : قانون و من - تمام سال بهار است - هنوز در کاریم و نکته های پایانی کتاب

Kategorie: Nachricht

 

قانون و من

 

 

در پایتخت محترم قانون

هر چیز غیر قانونی

                     جرم است

عبور هر عابر

                چه آشنا

                       چه غریبه

از هر چهار راه که باشد

                          بی برگه عبور,

                                          ممنوع است!

 

در غارهای فراموشی

قندیل های منجمد یخ

                     صف بسته اند

                                   مثل عزاداران

و قاریان خادم خاموش

آماده اند

          سرد و سیه پوش

تا موج موج بخوانند

او راد کهنه را

               بر گورهای یخ زده ی مردگان سرد!

 

اینجا,

قانونیان محترم ما

                   هر چنددشنه به خون دارند

در پایتخت پر ابهت شان اما

                              معصوم و طاهرند!

و مثل روز روشن

                    می دانند,

که مردمان عافیت اندیش

هرگز زبان سرخ ندارند

آنان,

تغییر فصل های زمان را

در جدول فصولی می خوانند,

که واضعان رسمی قانون

                            آن را نوشته اند

از جمله این حقیقت بسیار ساده را

مانند آب خوردن می دانند:

تشخیص خیر و شر

                     در پایتخت قانون,

با خیر و شر شناس است.

فصل بهار تازه لزوما

                      فصلی برای نشاء نیست

یعنی

برای زایش گل ها

فصلی قرار نیست در اینجا ,

الا به حکم حاکم عادل.

فصلی,

       برای تاریکی.

فصلی

        برای خاموشی.

پس هر مدار عقل عافیت اندیش

با صبر و با مدارا

                   یکسر به پیش

                                 دوراندیش!

 

باری,

هر چیز غیر از این

                     جرم است,

                               در پایتخت محترم قانون

حتی اگر هوای خدا باشد,

                           و در درون شما باشد

اضافه را بکنم کم!

به جان دوست من اما,

                       خلاف نظم ,

                                  خلاف قانونم.

هماره بوده بوده ام ای دوست این چنین:

                                           خلاف قانون,

                                                        خلاف نظم!

و کار و بارم تا اکنون

این کار بوده است

                  که همواره

در راه های ممنوعه,

                     چهار نعل بتازم

 

دور از نگاه قانونی,

                    دیوانه سر سرود بخوانم

و جز برای روشن کردن

                         گرد چراغ نگردم.

 

×××

 

تمام سال بهار است

 

 

حریق سرد زمستان

                     فریب هست و دروغ

و روح تاریکی

                هرگز

نخورده است جان جهان را

سیاه نیست زمین,

                  سبز است

دریچه را بگشا

                بیا تماشا کن!

هماره شبپایان

              دروغ می بافند

                             فریب می کارند

 

 

بیا تماشا کن!

تمام سال بهار است

چمن

     چمن

           سبزی

سبد

     سبد

           بستان

قدح

     قدح

         باران

بیا به دامن صحرا.

بیا

    تماشا کن!

تمام سال بهار است

 

×

بیا

   بیا

      ای دوست

گلاب و بوسه بپاشیم

                      و گل بیفشانیم

بر این جهان جوان

که چهچه ی قناری هایش

سرود عاشقی ی عاشقان سودایی است!

که در سراچه ی جانشان,

                          به هر دمی خندان

شکوفه های بهاران است

بیا

    بیا

       بیا

          ای دوست 

دریچه را بگشائیم

روی باغستان !

که این جهان جوان

همه ش بهارستان است

 

×××

 

هنوز در کاریم

 

 

چندین سبد کلام تازه نفس

                             پنهان دارم

                                        در خانه ی سرم.

دستی می جویم حالا

                      دانا

تا بر چیند آن ها را

                       دانه

                            دانه

گرد و غبارشان

                  بزداید

هر واژه را دوباره باز بسازد با,

( حرفی ز آب دیده و

                       حرفی ز خون دل )

از دم تمام واژه های کج و کوله و مریض و غمگین را,

در چشمه های عشق بیندازد

با جان و دل

             به شویدشان

آزادشان کند,

              از چرکی و نحوست و بیعاری

تلخی شان بگیرد

                  آبادشان کند.

آنگاه,

در زیر آسمان سرخوش و آبی

بر بند آرزوی مردم پر شور

                               چون بند درخت

بیاندازد آنها را

تا آفتاب بگیرند

                و شاد و زنده شوند

 

×

 

وقتی مقدمات کار

                   فراهم شد,

ترکیب شان کند

                 دوباره و تازه

در یک ترانه ساده

تا در غروب دلتنگی

آواز نان شود

               برای مردم بی نان

مهتاب شب شود

                برای مردم عاشق

خورشیدوش شود

                  برای مردم شبگیر

و آرزو

        برای مردم خسته

باور کنید خانم ها !

باور کنید آقایان !

دار و ندار زندگی ام را من

                             در کار کرده ام,

تا این ترانه را

                بسرایم.

تنها نه من

           تمام یارانم

                     تمام همکارانم

                                   در جاده ی دراز زمان,

                                                           بر پهنه زمین

در کار این ترانه

                  گرفتار بوده ایم

اما هنوز,

           کار به سامان نرفته است!

و ما گرفتاران,

               با آنکه از چپ و از راست

دست مان می اندازند,

هنوز

      در کاریم.

 

×××××××××××××××××××××

 

نکته ها:

وامدار مهر دوستان بزرگواری هستم که  با بیان نظر خود, مرا در پیرایش و ویرایش این دفتر ها یاری داده اند. و عزیزانم پرویز قلیچ خانی – شهرام قنبری فزون بر این, تا پایان کار صفح آرایی همیار من مانده اند.

 

تاریخ سروده های این سه دفتر مربوط می شود به دو ساله اخیر, به جز هفت شعر زیر که از کارهای آغازین تبعید خود گزین کرده ام:

مقتول لعنت آباد, آن ( نه ) روشن خونین, ابولهول, پلنگ, مرغزار, مه ریزان و بر دیوار سنگی تبعید ( ترانه ای بر کرانه تبعید ) .

 

کنایه ( نمک جهان ) در شعر اشک هایت .... برگرفته از موعظه ی مسیح در بالای کوه است. ( انجیل متی, فصل پنجم آیه 13 )

 

چهار سوار در شعر ( از دور ) اشاره دارد به چهار سوار سرنوشت, سوارانی با اسب های سفید, سرخ, سیاه و زرد که سیمای نمادین زندگی, جنگ, قحطی و مرگند. ( کتاب عهد جدید, مکاشفه یوحنا, فصل ششم )

 

بین شعر ( دوباره  می گردم ) و ( تصویر دوریانگری ) اثر اسکار وایلد, حس های مشترکی وجود دارد بی آن که برآمده از یک ریشه باشد و البته با دو زاویه نگاه به انسان.

 

هم چنان که ( در بهاران باران ) صراحت دارد. ( ای فسانه, فسانه ... ) کار نیما یوشیج است در ( افسانه ) مصرع ( ای دل من, دل من, دل من ) هم کار آن بزرگ است در همان منظومه.

 

شعر ( به تلخی شیرین ) به نوعی ادامه شعری است از شاعر معاصر ایران ( م آزاد )  با این آغاز ( صدای تیشه آمد گفت: شیرین با لاله ی لال )

 

( مرغانه ) در شعر ( مرغ من ) به لهجه ی گیلکی, به طور مشخص تخم مرغ است و به طور کلی, تخم!

 

با تعظیم به سربدارانی که به  نظام شکنجه ( نه ) ی خونین گفته اند, شعر ( سوار افتاده ....) را به یاران سوخته ی خود که تن و جانشان شکنجه ی نامحدود را تاب نیاورده و ناخواسته به زانو آمده اند, هدیه می کنم. تا در عین حال, نفرت خود را از سیاست نادم سازی نظام شکنجه, صراحت داده باشم.

 

( حرفی ز آب دیده و حرفی ز خون دل ) در شعر ( هنوز در کاریم ) برگرفته از یک چیستان احتمالا ساخته شده در دوره ی صفوی است و مصرع اول آن چنین است: ( بنگر که دی ز قصه ی دوری نوشته ایم )

 

پایان کتاب و سپاس مجدد از حسن حسام

گزارشگران

11.03.2011

 

 

 

 


Gozareshgar
info@gozareshgar.com