15.02.11 14:30 Alter: 7 yrs

پلنگ - ابولهول - سوار افتاده, سبوی شکسته نیست از خوشه های آواز حسن حسام

Kategorie: Nachricht

 

پلنگ

برای حمید طهماسبی

 

با هیاتی آرام,

ایستاده بر شطی از اطلس سبز,

پوزه بر یال نرم علف می ساید

و به همهمه ی گنگ دره,

               که همچون نوحه عزاداران

                                         تلخ و وهم انگیز است,

گوش می خواباند!

 

×××

 

باد بازیگوش

عطر یونجه زاران را

                     به خوش رقصی

در دماغش می پیچاند!

او همچنان خاموش

پوزه بر یال نرم علف می ساید.

و جنون وسوسه ای سمج,

                        چنان چون آتشتابی

می تاباندش

           بالا,

              آن اوج

                     بالا

                        بالاتر

آنجا که تنها عقاب و من می شناسیم

آفتاب,

شبکلاه عیاران است.

آن زیر

که سبزه زارانش

                 زندانی چهار دیوار است,

ارزانی خواب خوش خرگوشان باد!

 

×××

 

شانه بالا می کشد,

و گردن قله را به کمند نگاهش می گیرد

پا می کوبد بر خاک

و خیز بر می دارد چالاک

تا چکیده ی جان را

در فریادی رها کند!

 

×××

 

از بهت ملال آور دره

                      می گذرد,

از خاکریزهای پست

                     می گذرد

از خرسنگ های صعب

                    می گذرد

 

×××

 

دره دیگر,

         به چون دودی پراکنده و گیج است

که تنها بر آن

سایه ساری کبود می گذرد,

باب دندان گربه های دست آموز!

پس همه ی جانش نعره ای می شود

و تیز و بز خود را از زمین می کند

آتشباد دیوانه,

              این پرسه زن گردنه های صعب,

پوست تف زده اش را می سوزاند

و بر تنفس آزادش ره می بندد.

باکی نیست!

            خورشید و عقاب منتظرند

بالا

    بالاتر  

         بالاتر

بی اعتناء به چشمک چشمه های زلال

تن به نیزه های طلائی خورشید

                                  می سپرد

بالا

     بالاتر

           بالاتر

                 با ...

کمانه ی تیری به ناگهان

                        در صفیر زمهریر خود

کاکلش را آشفته می کند

و دل آتش گرفته اش

زبانه می کشد!

زیر طاق بزرگ مخملی آبی

ولوله ی عقابان

               با پر پروازشان,

                                و آوازشان,

خاموشی بی شوکت دره را در هم می شکند>

آنک!

      این جاست!

فواره ی رخشان خون

                       بر ستیغ کوهستان!

 

.......................................

 

ابولهول!

 

 

خاموش

چنان چون شولای شبپایان

                          زبر و سیاه

یا چون شب بیابان قرق

                        سرد و وهمناک.

 

تیغ آهیخته را زیر ردا

به نوازشی می تاباند

و به ندبه غوکان

                  گوش رها مبکند.

 

دهانت جز به دعا و لابه اگر بشکوفد,

صله اش سرب مذابی ست

                              که این هول,

در آستین فراخش پنهان دارد!

 

...................................

 

سوار افتاده,

سبوی شکسته نیست

 

بی گمان امشب

                شعری خواهم سرود

به چون هیمه ای که در شعله ی خود می سوزد

به چون دودی خاموش

که از پس آتش سوزی بزرگ,

                                آواره است.

 

بی گمان امشب

               شعری خواهم سرود

از چرایی چکمه هایی که تنها

                               برای له کردن

                                             براق می شوند

از چرایی شکستن

                   و زانو زدن

                               در مقتل

 

بی گمان امشب

                شعری خواهم سرود

از چرایی تکه تکه شدن

                          تکه

                             تکه

                                  شدن

در آواز تسمه ی شلاق شبپایان

 

بی گمان امشب

شعری خواهم سرود

تا حقیقت خاموش

                  فریاد شود

که در برابر چشمان یخ زده ات

رویایت را سر بریده اند,

ای,

        دونده خسته!

 

بی گمان امشب

               شعری خواهم سرود        

با بال های گرم باز

                      و دهان آواز

تا تو را که از سرما یخ زده ای

به چون دل پرنده

                  گرم کند.

بره ی جدا شده به یغما رفته,

ای,

دونده خسته!


Gozareshgar
info@gozareshgar.com