20.01.11 13:00 Alter: 7 yrs

آن نه روشن خونین - پرواز - مقتول لعنت آباد از خوشه های آواز حسن حسام

Kategorie: Nachricht

 

آن نه ی روشن خونین

برای علیرضا شکوهی

 

صدها زخم دهان گشوده در یکی تن

به چرک و به خون و ورم یله شده

لهیده و ویران

به آوازی کوتاه,

                حنجره ی خونین را خراشی دوباره می دهد:

( نه )

که از هیبت آن,

               جلاد را رعشه به جان می نشیند

( عجب جانی دارد این مرد! )

نامرد می گوید.

و پیچکی که به زحمت

تا روی پنجره خود را بالا کشیده است,

در بارش تاریک شلاق و تبر

آن ( نه ) روشن خونین را می شنود

چنان چون مادری که قلب جوان اش را به کنده

قصاب دیده باشد به هنگامی که ساطور برای شقه

کردن فرود می آید,

آتش گرفته,

سر به چوبه ی پنجره می کوبد

و برگ

        برگ

              در شیونی خفه شده

                                   می بارد

                                             تلخ ...

 

...........................

 

پرواز

 

1

 

در قله های اوج

سینه به سینه ی آبی ها

با بال باز شیری رنگش,

 

بال

    بال

        می زند,

                کبوتر رقصان!

و می پراکند

ذرات نور را

             مثل غبار نقره و آتش

در ناکجا

         و کجاها

می چرخد

          می غلطد

                   می چرخد

                            می غلطد

                                     می چرخد

                                               می چرخد

در آبی زلال

             کبوتر

 

 

2

 

آن دور

در عمق بی کرانه ی دریای آسمان

خورشید

         مثل زنی لوند

با پیکر برهنه ی داغش

مفتون و مست تماشای بازی است

 

3

 

از قاب کوچک سلول بی تپش

چشمان روشن زندانی

                       پنهانی,

بالی برای خودش می بافد

و می پرد,

          با آبی و کبوتر و خورشید.

 

.......................

 

مقتول ( لعنت آباد )

 

هنگام که غبار خاکستری سحر

بر چهره ی خیس بنفشه زار می نشیند

و عطر بی دریغ آفتاب پگاه

کوچه های یخ زده را گرم می کند,

زیر نگاه آن که در چارقد سیاه خود شکسته

و شوق دیدارت را

بر آستانه ی در نشسته است,

                               می آیی!

هنگام که خیابان های خاموش این شب خوف

در شعله ی فریادی گر می گیرد,

و شطی از عشق و بهار نارنج

خواب خوش سنجاقک ها را می شکند,

                                          می آیی!

هنگام که بر می آشوبد خاک,

                                بی باک

در گام های معترض بردگان کار,

و کارخانه ها و مزریعه های میهن دربند

در سرود دلکش آزادی

                       نفس می کشند,

                                      می آیی!

 

می آیی,

در هلهله ی هزاران مشت

در رودخانه ای از آژیر کارخانه ها

در هجوم رویش مزارع آزاد شده

در سفره های پر از نان

و بر تلی از حلبی آبادهای ویران

 

 

آهای!

      مقتول ( لعنت آباد )

که دشنه ای در پشت

و زخمی درشت بر سینه داری!

می آیی

        می آیی

                می آیی

 

می آیی

        با اولین جوانه ی آن طوفان بزرگ

و عاشقانه می رقصی

در رقص شادمانه ی جنگل!

 

 

آهای!

مقتول لعنت آباد!

با اولین وزش

با اولین جوانه

با اولین سرود,

               می آیی!

 

 

می آیی

و تن پوش مشبکت

                   تا همیشه

پرچم ما خواهد بود.

 

 


Gozareshgar
info@gozareshgar.com